Manuscript msA, page 212r

Manuscript msA, page 212r

prev: 211v

next: 212v

Iliad text

16.301 ὡς Δαναοὶ . νηῶν μὲν ἀπωσάμενοι δήϊον πῦρ .

16.302 τυτθὸν ἀνέπνευσαν . πολέμου δ’ οὐ γίνετ’ ἐρωή·

16.303 οὐ γάρ πώ τι Τρῶες ἀρηϊφίλων ὑπ’ Ἀχαιῶν

16.304 προτροπάδην φοβέοντο μελαινάων ἀπὸ νηῶν .

16.305 ἂλλ’ ἔτ’ ἂρ , ἀνθίσταντο , νεῶν δ’ ὑποεῖκον ἀνάγκῃ·1, 2, 3

16.306 Ἔνθα δ’ ἀνὴρ ἕλεν ἄνδρα κεδασθείσης ὑσμίνης .

16.307 ἡγεμόνων . πρῶτος δὲ Μενοιτίου ἄλκιμος υἱὸς1

16.308 αὐτίκ’ άρα στρεφθέντος Ἀρηϊλύκου βάλε μηρὸν1

16.309 ἔγχεϊ ὀξυόεντι . δια πρὸ δὲ χαλκὸν ἔλασσε·

16.310 ῥῆξεν δ’ ὀστέον ἔγχος , ὁ δὲ πρηνὴς ἐπὶ γαίηϛ

16.311 κάππεσ’· ἀτὰρ Μενέλαος ἀρήϊος οῦτα Θόαντα1

16.312 στέρνον γυμνωθέντα παρ’ , ἀσπίδα· λῦσε δὲ γυῖα·

16.313 Φυλείδης δ’ Ἄμφικλον ἐφορμηθέντα δοκεύσας

16.314 έφθη ὀρεξάμενος πρυμνὸν σκέλος , ἔνθα πάχιστος

16.315 μυιὼν ἀνθρώπου πέλεται· περὶ δ’ ἔγχεος αἰχμῇ1

16.316 νεῦρα διεσχίσθη . τὸν δὲ σκότος ὄσσε κάλυψε .

16.317 Νεστορίδαι δ’ , ὁ μὲν ούτασ’ Ἀτύμνιον ὀξέϊ δουρὶ1, 2, 3

16.318 Ἀντίλοχος , λαπάρης δὲ διήλασε χάλκεον ἔγχος .

16.319 ήριπε δὲ προπάροιθε , Μάρις δ’ αὐτοσχεδὰ δουρὶ

16.320 Ἀντιλόχῳ ἐπόρουσε κασιγνήτοιο χολωθεὶς .

16.321 στὰς πρόσθεν νέκυος , τοῦ δ’ ἀντίθεος Θρασυμήδης

16.322 ἔφθη ὀρεξάμενος πρὶν ουτάσαι , οὐδ’ ἀφάμαρτεν .

16.323 ὦμον ἄφαρ· πρυμνὸν δὲ βραχίονα δουρὸς ἀκωκὴ

16.324 δρύψ’ ἀπὸ μυιώνων . ἀπο δ’ ὀστέον ἄχρις ἄραξε·1

16.325 δούπησεν δὲ πεσών , κατὰ δὲ σκότος ὄσσε κάλυψεν .

Scholia text

msA, 16.212r1, commenting on 16.305 ἀνθ ἵσταντο : ἕν εστι τὸ ἀνθίσταντο οὐχι ἄντα ἐπίρρημα καὶ ἵσταντο ὥς τινες ⁑

msA, 16.212r2, commenting on 16.308 αὐτίκ’ ἄρα στρεφθέντος , τοῦτο καὶ απ άλλης ἀρχῆς δύναται λέγεσθαι ἵνα στίζωμεν ἐπὶ τὸ υἱὸς κοινὸν δὲ νοηθήσεται κατ εκείνης τῆς διανοίας τὸ ἕλεν ⁑

msA, 16.212r3, commenting on 16.317 Νεστορίδαι δ’ , ὁ μὲν οὔτασ’ προς τὸ σχήμα- ὅτι ἀντι τοῦ Νεστοριδῶν - ὁ μὲν Ἀντίλοχος οὔτασεν Ἀτυμνιον - ὁ δε Θρασυμήδης Μάριν ⁑

msA, 16.212r4, commenting on 16.324 ἄχρις ἄραξε : Ἀρίσταρχος ὡς μεχρις ἀνεγίνωσκε παρ’ ὃ καὶ ἐγένετο . ἐκεῖνο δὲ ἔχομεν λέγειν ὡς τὰ εἰς ις ἐπίρρηματα δισύλλαβα βαρύνεται ὡς ἐχει τὸ ἄνις - ἅλις - μόγις - ἄχρις - αὖθις . ὀξύνεται δὲ τὸ χωρὶς καὶ ἀμφὶς . δι’ ὅτι μακρὰν ἔσχεν ἤτοι φύσει ἠ θέσει . τὰ μέντοι βαρυνόμενα ἤτοι βραχεῖαν εἶχεν ἠ τὴν κοινὴν καλουμένην ἥτις ἐδύνατο σχεδὸν βραχεῖα εἶναι δι ὃ ἐμάχετο τὸ αὖθι βαρυνόμενον . δοκεῖ δέ μοι ἀποφυγεῖν τὴν ὀξεῖαν ἐπεὶ καὶ τριχῶς ἐλέγετο κατα τὸ τέλος . αὖθις αὖθι αὖθιν - τὸ δε τοιοῦτον ἑωράτο καὶ ἐπι τοῦ πέρυσι βαρυνομένου ⁑

msAext, 16.212r1, commenting on 16.305 ὑποεἴκον

msAim, 16.212r1, commenting on 16.311 προς τὴν ὁμωνυμίαν ὅτι Τρωϊκος ὁ Θόας ουτος ⁑

msAint, 16.212r1, commenting on 16.305 ζητῶ περι τοῦ τόνου τοῦ ὑποεῖκον πῶς δεῖ ἀναγινώσκειν ⁑

msAint, 16.212r2, commenting on 16.307 τὸ ἡγεμόνων βέλτιον ἡ συνηθεια τῆς ἄνω προσνέμει ⁑

msAint, 16.212r3, commenting on 16.315 μῦιες καλοῦνται αἱ συνεστραμμέναι σάρκαι ⁑ ⁑

msAint, 16.212r4, commenting on 16.317 μετὰ τὸν δε συνδεσμον διασταλτεόν ⁑