Manuscript msA, page 225v

Manuscript msA, page 225v

prev: 225r

next: 226r

Iliad text

17.101 Ἕκτορι χωρήσαντ’ . ἐπεὶ ἐκ θεόφιν πολεμίζει·1

17.102 εἰ δέ που Αἴαντός γε , βοὴν ἀγαθοῖο πυθοίμην .

17.103 ἄμφω κ’ αῦτις ϊόντες ἐπιμνησαίμεθα χάρμης·1

17.104 καὶ πρὸς δαίμονά περ , εἴ πως ἐρυσαίμεθα νεκρὸν .

17.105 Πηλείδῃ Ἀχιλῆϊ . κακῶν δέ κε φέρτατον εἴη·1, 2, 3, 4, 5

17.106 ἕως ὃ ταῦθ’ ὥρμαινε κατα φρένα καὶ κατα θυμὸν .

17.107 τόφρα δ’ ἐπὶ Τρώων στίχες ἤλυθον· ἦρχε δ’ ὰρ’ Ἕκτωρ ·

17.108 αὐτὰρ ὅ γ’ ἐξοπίσω ἀνεχάζετο· λεῖπε δὲ νεκρὸν ,

17.109 ἐντροπαλιζόμενος . ὥς τε λὶς ἠϋγένειος·1

17.110 ὅν ρα κύνες τε καὶ ἄνδρες ἀπὸ σταθμοῖο δίωνται1, 2

17.111 ἔγχεσι καὶ φωνῇ , τοῦ δ’ ἐν φρεσὶν ἄλκιμον ῆτορ

17.112 παχνοῦται . ἀἕκων δέ τ’ έβη ἀπο μεσσαύλοιο·1

17.113 ὡς ἀπο Πατρόκλοιο κίε ξανθὸς Μενέλαος .

17.114 στῆ δὲ μετὰ στρεφθεὶς ἐπεὶ ἵ̈κετο ἔθνος ἑταίρων·

17.115 παπταίνων Αἴαντα μέγαν . Τελαμώνιον υἱόν·1

17.116 τὸν δὲ μάλ’ αῖψ’ ἐνόησε μάχης ἐπ αριστερὰ πάσης

17.117 θαρσύνονθ’ ἑτάρους , καὶ ἐποτρύνοντα μάχεσθαι .

17.118 θεσπέσιον γάρ σφιν φόβον ἔμβαλε Φοῖβος Ἀπόλλων ·

17.119 βῆ δὲ θέειν , εῖθαρ δὲ παριστάμενος ἔπος ηύδᾱ·

17.120 Αἶαν · δεῦρο πέπον περὶ Πατρόκλοιο θανόντος

17.121 σπεύσομεν· αἴ κε , νέκυν περ Ἀχιλλῆϊ προφέρωμεν1

17.122 γυμνὸν· ἀτὰρ τά γε τεύχε’ ἔχει κορυθαίολος Ἕκτωρ ·

17.123 ὣς ἔφατ’ . Αἴαντι δὲ δαί̈φρονι θυμὸν ὄρινε·

17.124 βῆ δὲ δια προμάχων· ἅμα δὲ ξανθὸς Μενέλαος ·

17.125 Ἕκτωρ μὲν Πάτροκλον , ἐπεὶ κλυτὰ τεύχε’ ἀπηύρα .1

Scholia text

msA, 17.44, commenting on 17.105 ‡ κακῶν δέ κε φέρτατὸν εἴη : ὡς ἐν κακοῖς τοῦτ ἂν εἴη φέρτατον τὸ ῥύσασθαι τὸν νεκρὸν τῷ Ἀχιλλεῖ ⁑

msA, 17.45, commenting on 17.105 ἄλλως· εὰν πρὸς τῇ ἀναιρέσει καὶ τὴν τοῦ σώματος αἰκείαν ὑπομείνη ὁ Πάτροκλος

msA, 17.46, commenting on 17.105 αλλ τῶν δε παρόντων κακῶν τοῦτο ἂν εἴη τὸ ἄριστον ἢ ἐκ πολλῶν τῶν προγεγονότων κακῶν τὸ ἄμεινον γένοιτο ⁑

msA, 17.47, commenting on 17.109 ἐντροπαλιζόμενος ὥς τε λις : οὐκ ασθενεῖ ζώῳ παρέβαλεν οὐδὲ τῷ εἰωθότι φεύγειν ἀλλα τῷ ἀλκιμωτάτῳ ὃν φησὶν οὐκ ἀδικεῖσθαι τί προς τῶν ἀμυνομένων δρᾶσαι δὲ κωλύεσθαι ⁑

msA, 17.48, commenting on 17.110 ἀπο σταθμοῦ δίωνται : δίωνται ὡς λέγωνται ἔστι δὲ καὶ απο τοῦ δίημι ἡ κλισις παρ αυτῷ ⁑

msA, 17.49, commenting on 17.112 παχνοῦται αέκων δέ τε : ὅτι τὴν κατα αγρὸν ἔπαυλιν μέσσαυλον οἱ δὲ Ἀττικοὶ τὴν μέσην θύραν τῆς αὐλῆς τὴν διορίζουσαν τήν τε γυναικωνίτιν καὶ τὸν ἀνδρῶνα , τὸ δὲ παχνοῦται πήγνυται φρίσσει ἀπο τῆς μάχης δια τὴν αυλήν ⁑

msA, 17.50, commenting on 17.115 παπταίνων Αἴαντα μέγαν : ὅτι πάλιν μέγαν εἶπεν τὸν Τελαμῶνος Αἴαντα · κατα σύγκρισιν τοῦ Ὀϊλιάδου εκεῖνος γὰρ μικρότερος μείων οὒ τί τόσος γε ὅσος Τελαμώνιος ⁑

msA, 17.51, commenting on 17.121 σπεύσομεν προσεθηκεν Ἀχιλλεῖ εἰς μείζονα προτροπὴν καὶ γα̏ρ αἰσχρὸν ἦν τῷ Αἴαντι μάλλιστα ὑπο Αχιλλέως καταγνωσθῆναι μεθ’ ἢν αυτὸς ἄριστος ⁑

msA, 17.52, commenting on 17.125 Ἕκτωρ μὲν Πάτροκλον ὅτι ἕοικεν παρεπιτιμῶντι ὁ Ἀρίσταρχος τῷ Ὁμήρῳ οὐ γὰρ αὐτὸς ἦν ὁ Έκτωρ ὁ σκυλεύσας τὸν Πάτροκλον · ἀλλ απ αυτοῦ περιόντος ἀφείλετο τὰ ὅπλα· οὑτός Ἀπόλλων · ὁ δε αὐτὸν γυμνὸν ἔτρωσεν : λῦσε δέ οι θώρηκα ἄναξ Δίος υἱὸς Ἀπόλλων · ὁ δὲ Διονύσις τὸ σημεῖόν φησὶν ὅτι ήλλακται πτῶσις , Πάτροκλον ἐπεὶ κλυτὰ· τευχε’ ἀπηύρα ἀντὶ τοῦ Πατρόκλου ⁑

msAext, 17.3, commenting on 17.105 ** ** φερτερον

msAim, 17.13, commenting on 17.101 αντ παραχωρήσαντ υπχωρήσαντ :

msAim, 17.14, commenting on 17.103 Ζηνοδ ιόντε δκως ⁑

msAint, 17.15, commenting on 17.110 ουτ διενται ὡς τίθενται μέμνητ ὁ Ηρωδιανος εν μ :