Manuscript msA, page 226r

Manuscript msA, page 226r

prev: 225v

next: 226v

Iliad text

17.126 ἕλχ’ ἵ̈ν’ ἀπ’ ὤμοιϊν κεφαλὴν τάμοι , ὀξέϊ χαλκῷ .1

17.127 τὸν δὲ νέκυν Τρωῇσιν ἐρυσσάμενος κυσὶ δοίη .

17.128 Αἴας δ’ ἐγγύθεν ἦλθε , φέρων σάκος ἠύ̈τε πύργον·1

17.129 Ἕκτωρ δ’ ὰψ ἐς ὅμιλον ἰ̈ὼν ἀνεχάζεθ’ ἑταίρων .

17.130 ἐς δίφρον δ’ ἀνόρουσε· δίδου δ’ ὅ γε τεύχεα καλὰ

17.131 Τρωσὶ φέρειν προτὶ ἄστυ μέγα κλέος ἔμμεναι αὐτῷ·

17.132 Αἴας δ’ ἀμφὶ Μενοιτιάδῃ σάκος εὐρὺ καλύψας1

17.133 ἑστήκει , ὥς τίς τε λέων περὶ οἷσι τέκεσσιν·1

17.134 ᾧ ῥά τε νήπι’ ἄγοντι συναντήσωνται ἐν ὕλῃ1

17.135 ἄνδρες ἐπακτῆρες . ὁ δέ τε , σθένεϊ βλεμεαίνει·1

17.136 πᾶν δέ τ’ ἐπισκύνιον κάτω ἕλκεται . ὄσσε καλύπτων·1, 2, 3, 4

17.137 ὡς Αἴας περὶ Πατρόκλῳ ἥρωϊ βεβήκει·

17.138 Ἀτρείδης δ’ ἑτέρωθεν ἀρηΐφιλος Μενέλαος

17.139 ἑστήκει . μέγα πένθος ἐνι στήθεσσιν ἀέξων·1

17.140 Γλαῦκος δ’ Ἱ̈ππολόχοιο πάϊς Λυκίων ἀγὸς ἀνδρῶν·

17.141 Ἕκτορ’ ὑπόδρα ἰ̈δὼν χαλεπῷ ἠνίπαπε μύθῳ·1

17.142 Ἕκτορ . εἶδος ἄριστε . μάχης ἄρα πολλὸν ἐδεύεο·1

17.143 ῆ , σ’ αύτως κλέος ἐσθλὸν ἔχει . φύξηλιν ἐόντα·1

17.144 φράζεο νῦν . ὅππως κε πόλιν καὶ ἄστυ σαώσεις1

17.145 οἶος σὺν λαοῖσι τοὶ Ἰ̈λίῳ ἐγγεγάασιν·

17.146 οὐ γάρ τις Λυκίων γε μαχησόμενος Δαναοῖσιν

17.147 εῖσι περὶ πτόλιος . ἐπεὶ οὐκ ἄρα τις χάρις ῆεν

17.148 μάρνασθαι δηΐοισιν μετ’ ἀνδράσι , νωλεμὲς αἰεί·

17.149 πῶς κε σὺ χείρονα φῶτα σαώσειας μεθ’ όμιλον .1

17.150 σχέτλι’ . ἐπεὶ Σαρπηδόν’ . ἅμα ξεῖνον καὶ ἑταῖρον

Scholia text

msA, 17.53, commenting on 17.126 ἕλχ’ ΐν’ ἀπ ώμοιϊν : ‡ ὅτι νῦν οἰκείως ἔχει τὴν ὄρεξιν ταύτην ὁ Ἕκτωρ ἕλκειν ἵνα ἀφέληται τὴν κεφαλήν · τὸ δὲ σῶμα τοῖς κυσὶ ῥίψει οὐδέπω γὰρ ὁ Γλαῦκος ὠνείδισεν αὐτὸν ὡς ἀμελοῦντα τῶν συμμάχων ὅτι τὸ Σαρπηδόνος σῶμα υπ τοῖς Ἀχαιοῖς ἀφῆκεν γενέσθαι δεῖν οὖν πολεμήσαντα καὶ ἀνθελκύσαντα τὸν Πάτροκλον ῥυσιᾶσαι μέχρι ἂν αποδώσιν ἐκεῖνοι τὸν νεκρὸν τοῦ Σαρπηδόνος καὶ τὰ τεύχη ἀντικομίζόμεν τὸν Πάτροκλον δοκοῦσι γὰρ τὸν Σαρπηδόνα ὑπο τῶν Ἀχαιῶν ῆρθαι καὶ κεῖσθαι ἐπι τῶν νεῶν , οὐκ εἰδότες ὅτι ὑπο Ἀπόλλωνος εἰς Λυκίαν ἀναρπασθεὶς ἀποκεκόμισται· ὁ δὲ Ὅμηρος ἵν’ ἐπιφανῆ τὸν αγῶνα ποιήσῃ τὸν ἐπὶ τοῦ σώματος Πατρόκλου ταῦτ ὑπέθετο οἵ δε γὰρ Τρῶες ὡς ὑπο Σαρπηδόνος κινδυνεύειν κρίνουσιν οἵ τε Ἀχαιοὶ τὸν Σαρπηδόνα οὐκ έχονε̈ς μάχονται ὑπερ τῆς αἰκειας τοῦ Πατρόκλου χαλεπὴ ἡ αίκεία καὶ σύγγνωστος ὁ Ἀχιλλεὺς αἰκιζόμενος τὸν Ἕκτορα ὑπ ἐκδικία τοῦ φίλου χαλεπώτερον γὰρ τὸ ἄρξαι τινὸς ἀδικήματος ⁑

msA, 17.54, commenting on 17.132 Αἴας ἀμφι Μενοιτιάδ : οὗτος ὥσπερ τεῖχος εις σκεπην τῷ σώματι τοῦ Πατρόκλου τὸ σάκος προβέβληται ⁑

msA, 17.55, commenting on 17.134-17.136 ἑστήκει ὡς τίς τε λέων παρα Ζηνοδότῳ καὶ ἐν τῇ Χίᾳ οὐκ’ ἦσαν οἱ Γ στίχοι ἴσως φασὶν ἕνιοι ὅτι οἱ ἄρσενες λέοντες οὐ σκυμναγωγοῦσιν ἀλλὰ θήλειαι μόναι . κατa δὲ τὸ ἀρσενικὸν καὶ ἐπι τῆς θηλείας τέτακται ὁ λέων καὶ ἔστιν ἐπίκοινον· ἔστι γάρ τινα ὀνόματα ἀρσενικὰ ἃ καὶ επι θηλυκῶν τάσσεται καὶ θηλυκὰ ἃ καὶ επ αρσενικῶν οἷον ἱέραξ μὲν καὶ ἐπ άρσενος και θηλείας τάσσεται· πάρδαλις δὲ θηλυκὸν ὄνομα καὶ ἐπ ἀρσενικος τίθεται· οὐκ οὖν κατα μὲν τὴν ἡμετέραν συνήθειαν λέων μὲν λέγεται ὁ ἄρσην λέαινα δὲ ἡ θήλεια· κατ δὲ τὸν Ὅμηρον μήπω τὴν λέαιναν εἴθισται ἀλλα τὸ ἀρσενικὸν μόνον διὸ εἲπιν ἀρσενικῷ ἄρθρῳ χρώμενον· ᾧ ῥά τε νήπι’ ἄγοντι οὐχὶ ᾔ ρα τε νήπι’ ἀγούσῃ ὁ δὲ Ἀντίμαχος ἐκ τούτου πλανηθεὶς , ᾠήθη καὶ τὸν ἄρσενα σκυμναγωγεῖν· τὸ μέγεθος δὲ Αἴαντος ὑποφαινει ἡ παραβοων ⁑

msA, 17.56, commenting on 17.134 ᾧ ρά τε νήπι’ άγοντι : ᾧ ἐπι μὲν τῆς Μενελάου εἰκόνος τὴν φιλοστοργίαν τῆς βοὸς παρέλαβεν· ἐπι δὲ τῆς τοῦ Αἴαντος τὸν ἄλκιμον ⁑

msA, 17.57, commenting on 17.136 ἐπισκύνιον : τὸ ἐπάνω τῶν οφθαλμῶν μέρος ἤ τοι τὸ τοῦ δέρματος συν οφρύωμα τοῦ μετώπου ὅθεν καὶ σκύζεσθαι τὸ οργίζεσθαι δια τὸ ἐνδιάθετον γίνεσθαι τοῦτο τὸ μερος τοῖς οργιζομένοις ⁑

msA, 17.58, commenting on 17.136 πᾶν δέ τ’ ἐπισκύνιον : ἱστόρηται τοῦτ ἐπι τῆς ἀληθείας , φασὶ γὰρ ὅτ ἂν ἐμπέσῃ λέων ἔχων σκύμνους . μαχόμενον αὐτὸν προς τοὺς κυνηγοὺς κατανεύειν καὶ καλύπτειν τὰ φάη ὅπως μὴ θεωρῶν τὰ ἐπιφερόμενα βέλη δειλιάσας καταλίπει τὸ τέκνον

msA, 17.59, commenting on 17.136 ἕλκεται ὄσσε καλύπψων : ἕλκεται ἔφη ἀντι τοῦ έλκει · καλύπτων δέ ὁ λέων διὸ καὶ δια τοῦ ν γράφεσθαι συνεφώνουν ἅπασαι ⁑

msA, 17.60, commenting on 17.142 Ἕκτορ εἶδος ἄριστε : μάλιστα τὸν Ἕκτορα ἔμελλε κινεῖν καὶ τοῦτο ἦν ἀναγκαῖον τούτῳ πρώτῳ χρῆσθαι ⁑

msA, 17.61, commenting on 17.143 ἡς’ αὐτὸς κλέος ἐσθλὸν : παράγωγον φύγάδα ὄντα καὶ δειλὸν καὶ τὸ φεύγειν καὶ τὸ ἀλεᾶσθαι ἔγκειται ἐν τῇ λέξει· περισπαστέον δὲ τὸν η εἴ τε θαυμαστικῶς εἴ τε βεβαιωτικῶς κεῖται ⁑

msA, 17.62, commenting on 17.149 πῶς κε σ . ὺ χείρονα φῶτα σαώσηας μεθ’ ὅμιλον : δια τοῦ ν μεθ ὅμιλον · παρὰ δε Ζηνοδότῳ μεθ’ ομίλου καὶ λόγον ἔχει ἀντι τοῦ ἔξω ὁμίλου ⁑

msAil, 17.14, commenting on 17.128@ἐγγύθεν αντ ἐγγύς

msAil, 17.15, commenting on 17.136@ἐπισκύνιον τὸ υπ τὰς ὀφρῦς δέρμα :

msAim, 17.15, commenting on 17.133 οτ χω τοῦ ϊ ἑστήκει

msAim, 17.16, commenting on 17.144 ουτ Αριστ αλλοι δὲ σαώσῃς διὰ τοῦ η ⁑

msAim, 17.17, commenting on 17.150-17.151 σχέτλι’ αγνοοῦσι τὰ ᾠκονομημένα πε τοῦ Σαρπηδόνος Ἀπόλλωνι ⁑

msAint, 17.16, commenting on 17.135 κυνηγοί· ἀπο τοῦ ἐπα̋γειν τοὺς κύνας ⁑

msAint, 17.17, commenting on 17.139 ἑξω τοῦ ϊ