Manuscript msA, page 237r

Manuscript msA, page 237r

prev: 236v

next: 237v

Iliad text

17.679 ὡς τότε σοὶ Μενέλαε διοτρεφὲς ὄσσε φαεινὼ

17.680 πάντοσε δινείσθην . πολέων κατὰ ἔθνος ἑταίρων .

17.681 εἴ που Νέστορος υἱὸν ἔτι ζώοντα ἴ̈δοιτο·1

17.682 τὸν δὲ μάλ’ αἶψ’ ἐνόησε μάχης ἐπ’ ἀριστερὰ πάσης

17.683 θαρσύνονθ’ ἑτάρους . καὶ ἐποτρύνοντα μάχεσθαι·

17.684 ἀγχοῦ δ’ ἱ̈στάμενος προσέφη ξανθὸς Μενέλαος ·

17.685 Ἀντίλοχ ‘ , αὶ δ’ άγε δεῦρο διοτρεφὲς . ὄφρα πύθηαι

17.686 λυγρῆς ἀγγελίης . ἣ μὴ ὤφελλε γενέσθαι·

17.687 ἤδη μὲν σὲ καὶ αὐτὸν ὀΐομαι εἰσορόωντα

17.688 γινώσκειν . ὅτι πῆμα θεὸς Δαναοῖσι κυλίνδει·1

17.689 νίκη δὲ Τρώων . πέφαται δ’ ὥ̓ριστος Ἀχαιῶν

17.690 Πάτροκλος . μεγάλη δὲ ποθὴ Δαναοῖσι τέτυκται·

17.691 ἂλλὰ σύ γ’ αῖψ’ Ἀχιλῆϊ θέων ἐπὶ νῆας Ἀχαιῶν .

17.692 εἰπεῖν· αί κε τάχιστα νέκυν ἐπι νῆα σαώσῃ

17.693 γυμνὸν , ἀτὰρ τά γε τεύχε’ ἔχει κορυθαίολος Ἕκτωρ ·

17.694 ὡς ἔφατ’ . Ἀντίλοχος δὲ κατέστυγε μῦθον ἀκούσᾱς .1

17.695 δὴν δέ μιν ἀμφασίη ἐπέων λάβε . τὼ δέ οἱ ὄσσε1, 2

17.696 δακρυόφιν πλῆσθεν . θαλερὴ δέ οἱ ἔσχετο φωνή .

17.697 ἀλλ’ οὐδ’ ὧς Μενελά̄ου ἐφημοσύνης ἀμέλησε·

17.698 βῆ δὲ θέειν . τὰ δὲ τεύχε’ ἀμύμονι δῶκεν ἑταίρῳ1

17.699 Λᾱοδόκῳ . ὅς οἱ σχεδὸν ἔστρεφε μώνυχας ἵ̈ππους·

17.700 τὸν μὲν δακρυχέοντα πόδες φέρον ἐκ πολέμοιο .1

17.701 Πηλείδῃ Ἀχιλῆϊ κακὸν ἔπος ἀγγελέοντα·

17.702 οὐδ’ ἄρα σοὶ Μενέλᾱε διοτρεφὲς ἤθελε θυμὸς1

17.703 τειρομένοις ἑτάροισιν ἀμυνέμεν . ἔνθεν ἀπῆλθεν

Scholia text

msA, 17.140, commenting on 17.679-17.681 εἴ που Νεστορος υἱὸν ουτ αἱ Ἀριστάρχειοι ΐδοιτό τις τὰ προκείμενα ὅσσε διὸ καὶ τὸ σημεῖον ἠ νοητέον ἀποστροφὴν λόγου προς τὸν Μενέλαον ἀπο τοῦ περι αυτοῦ λόγου ⁑

msA, 17.141, commenting on 17.688 ὅτι πῆμα θεος Δαναοῖσι κυλίνδει Ἀρίσταρχ βαρύνει ὑγιῶς πάνυ δια τὰ κινἥματα κυλίνδετο γοῦν φησὶν , οὐχι εκυλινδεῖτο καὶ ή δε κυλινδομένη καναχὴν ἔχε . διὸ καὶ βαρέως τὴν κυλίνδων ἀναγινώσκομεν . μέτα κῦμα κυλίνδων ⁑

msA, 17.142, commenting on 17.698 βῆ δ θέειν πολλῷ περιπαθέστερον ἄνοπλον ὄντα καὶ τρέχοντα παραστῆναι τῷ Ἀχιλλεῖ ⁑

msA, 17.143, commenting on 17.700 τον μὲν δακρυ χέοντα πρὸς τῷ πάθει εἶχε τὴν διάνοιαν μηδ’ ὅτι τρέχει εἰδώς . ἡ διπλῆ δέ ὅτι οὕτως εἴωθε λέγειν οἱ πόδες ἔφερον οὐχι τοὺς πόδας προς Ζηνόδοτον μεταγράφοντα . ῥίμφ’ εά γουνα φέρει ⁑

msAil, 17.31, commenting on 17.265@ἐρευγομένης ἐρχομένης

msAil, 17.32, commenting on 17.637@ἀκηχέδατ’ ἄγαν κεκάκωνται

msAil, 17.33, commenting on 17.695@ἀμφασίη αφωνία

msAil, 17.34, commenting on 17.696@ἔσχετο-φωνή επεσχέθη

msAim, 17.49, commenting on 17.681 οὐτ Ἀρισταρχ ΐδοιτο τὰ όσσε δηλονότι :

msAim, 17.50, commenting on 17.694 κατεστύγνασεν ηνιάθη : ⁑

msAint, 17.38, commenting on 17.695 μείζων ἡ σιγὴ παντὸς λόγου γίνεται ⁑

msAint, 17.39, commenting on 17.702 οτ πάλιν ἀπεστρεφε τὸν λο ⁑ ⁑