Manuscript msA, page 262r

Manuscript msA, page 262r

prev: 261v

next: 262v

Iliad text

20.101 ἶσον τείνειεν πολέμου τέλος . οὔ κε μάλα ῥέα

20.102 νικήσει’ . οὐδ’ εἰ παγχάλκεος εὔχεται εἶναι-

20.103 τὸν δ’ αῦτε προσέειπεν ἄναξ Διὸς υἱὸς Ἀπόλλων -

20.104 ἥρως . ἂλλ’ άγε καὶ σὺ θεοῖς αἰειγενέτῃσιν

20.105 εὔχεο- καὶ δὲ σὲ φασὶ Διὸς κούρης Ἀφροδίτης1

20.106 ἐκγεγάμεν κεῖνος δὲ χερείονος ἐκ θεοῦ ἐστιν-

20.107 ἡ μὲν γὰρ Διός ἔσθ’ . ἡ δ’ ἐξ ἁλίοιο γέροντος-1

20.108 ἂλλ’ ἰ+θὺς φέρε χαλκὸν ἀτειρέα- μὴ δέ σε πάμπαν

20.109 λευγαλέοις ἐπέεσσιν ἀποτρεπέτω καὶ ἀρειῇ-1, 2

20.110 ὡς εἰπὼν . ἔμπνευσε μένος μέγα ποιμένι λαῶν-

20.111 βῆ δὲ δια προμάχων . κεκορυθμένος αἴθοπι χαλκῷ .

20.112 οὐδ’ ἔλαθ’ Ἀγχίσαο πάϊς λευκώλενον Ἥρην

20.113 ἀντία Πηλείωνος ἰ+ὼν ἀνὰ οὐλαμὸν ἀνδρῶν-1

20.114 ἡ δ’ , ἄμυδις καλέσασα θεοὺς . μετα μῦθον ἔειπεν-1, 2, 3

20.115 φράζεσθον δὴ σφῶϊ Ποσίδαον καὶ Ἀθήνη

20.116 ἐν φρεσὶν ὑμετέρῃσιν . ὅπως έσται τάδε ἔργα-

20.117 Αἰνείας ὁδ’ ἔβη . κεκορυθμένος αἴθοπι χαλκῷ

20.118 ἀντία Πηλείωνος . ἀνῆκε δὲ Φοῖβος Ἀπόλλων -

20.119 ἂλλ’ άγεθ’ ἡμεῖς πέρ μιν ἀποτρωπῶμεν ὀπίσσω

20.120 αὐτόθεν . ἤτις ἔπειτα καὶ ἡμείων Ἀχιλῆϊ

20.121 παρταίη . δοίη δὲ κράτος μέγα μηδέ τι θυμῷ

20.122 δευέσθω . ἵνα εἰδῇ ὅ μιν φιλέουσιν ἄριστοι

20.123 ἀθανάτων- οἱ δ’ αῦτ’ ἀνεμώλιοι . οἱ τὸ πάρος περ

20.124 Τρωσὶν ἀμύνουσιν πόλεμον καὶ δηϊοτῆτα .

20.125 πάντες δ’ Οὐλύμποιο κατήλθομεν . ἀντιόωντες1, 2

Scholia text

msA, 20.9_3, commenting on 20.105 καὶ δε σὲ φασὶν ὁ Ἀσκαλονίτης ὠρθοτόνησε τὴν ἀντονωμίαν τὸν δε σύνδεσμον ἀντι τοῦ γὰρ παραλαμβανων καὶ οὕτως ἔχει τὰ τῆς γνώσεως καὶ τῆς διανοίας ⁑

msA, 20.9_4, commenting on 20.107 ἡ μὲν γαρ Διός ἔσθ’ . σεσημείωται προς τοὺς εξῆς ἀριθμοὺς ἄκαιρον γενεαλογίαν ἔχοντας καὶ ὅτει ἐκ Διὸς ἡ Ἀφροδίτη καθ Ὅμηρον ⁑

msA, 20.9_5, commenting on 20.109 λευγαλέοις ἐπέεσσιν , ὅτι λευγαλέοις οὐ διύγροις ὡς οἱ νεώτεροι ἀλλ ὀλεθρίοις παρα τὸν λοιγόν ⁑

msA, 20.9_6, commenting on 20.113 ἀνα ουλαμόν οὐλαμὸν τὸ πύκνωμα ἀπο τῆς οὐλότητος ἠ τὴν εἴλησιν ⁑

msA, 20.9_7, commenting on 20.114 ἡ δ’ ἄμυδις καλέσασα . ὅτι Ζηνόδοτος γράφει θεοὺς ῥεία ζώοντας ἐξ οῦ φανερός ἐστι κατα τὸ περισπώμενον ἀνεγνωκώς ῆ δ’ άμυδις ἴν’ ᾗ ἔφη ὡς ἐκεῖ . ῆ καὶ κυανέῃσιν . ἠγνόηκε δὲ ὅτι ἐπί τισι προειρημένοις τίθεσται παρ Ὁμήρῳ τὸ η οὐκ εν αρχῇ λόγου ⁑

msA, 20.9_8, commenting on 20.114 ἡ δ’ άμυδις : Ἀρίσταρχ τὸ η ἄρθρὸν ἐκδεχεται Ζηνόδοτ δὲ περιέσπασε καὶ ἐψίλωσεν ῥῆμα ἐκδεξάμενος ὁμοιως τῷ ῆ καὶ κυανέῃσιν . ἵν’ ᾖ τὸ όλον μεταποῖει ἡ δ’ άμυδις καλέσασα θεοὺς ῥεια ζώοντας . ἡγνόησε δὲ ὡς ὁ ποιητῆς οὐ χρῆται τῷ- ῥήματι ἐν αρχῇ λόγου ἀλλα τοῖς ῥηθεῖσιν ἐπιλέγει καὶ τούτῳ γε , παραυτῷ διαφε τοῦ ἐφη ὅτι τὸ μὲν καὶ προτάττεται καὶ ὑποτάττεται . Ἀρίσταρχος δὲ ἡ δ’ ἄμυδις στήσασα καὶ αἱ πλεῖσται . τὸ δὲ ἄμυδις ψιλωτεόν καίτοι παρα τὸ ἅμα γενόμενον ἐπεὶ Αἰολικον χαρακτῆρα ἀνεδέξατο ⁑

msA, 20.9_9, commenting on 20.125 πάντες δ’ Οὐλύμποιο : ἕως τοῦ γεινομένω ἐπένησε ἀθετοῦνται στίχοι τέσσαρες ὅτι τοῦναντίον ὁ Ζεῦς λέγει . εἰ γαρ Ἀχιλλεὺς οἶος ἐπι Τρώεσσι μάχεται- οὐδε μίνυνθ’ ἔξουσι καὶ σώζει μᾶλλον τὴν Ἀχιλλέως ἀξίαν . ἡ δε Ἥρα φησὶ τοὺς θεοὺς κατεληλυθέναι ὅπως μὴ πάθῃ τι ὑπο τῶν Τρώων ὁ Ἀχιλλεύς ⁑

msAext, 20.9_1, commenting on 20.125 Ποσείδαων

msAil, 20.9_1, commenting on 20.109@ἀρεῖῃ απειλῇ

msAim, 20.9_5, commenting on 20.114 Αριστ άμυδις στήσασα