Manuscript msA, page 288v

Manuscript msA, page 288v

prev: 288r

next: 289r

Iliad text

22.309 ὅς τ’ εἶσιν πεδίον δὲ διὰ νεφέων ἐρεβεννῶν .

22.310 ἁρπάξων ἢ ἄρν’ αμαλὴν . ἢ πτῶκα λαγωὸν .1

22.311 ὡς Ἕκτωρ οίμησε τινάσσων φάσγανον ὀξύ·

22.312 ὡρμήθη δ’ Ἀχιλεὺς , μένεος δ’ ἐμπλήσατο θυμὸν

22.313 ἀγρίου . πρόσθεν δὲ σάκος στέρνοιο κάλυψε

22.314 καλὸν , δαιδάλεον . κόρυθι δ’ ἐπένευε φαεινῇ·

22.315 τετραφάλῳ· καλαὶ δὲ περισσείοντο ἔθειραι .1

22.316 χρύσεαι . ἃς Ἥφαιστος ί̈ει λόφον . ἀμφι θαμειάς·

22.317 οἷος δ’ ἀστὴρ εῖσι μετ’ ἄστρασι ; νυκτὸς ἀμολγῷ .

22.318 ἕσπερος . ὃς κάλλιστος ἐν οὐρανῷ ἵ̈σταται ἀστὴρ .1

22.319 ὡς αἰχμῆς ἀπέλαμπ’ εὐήκεος . ἣν ὰρ Ἀχιλλεὺς1

22.320 πάλλεν δεξιτερῇ . φρονέων κακὸν Ἕκτορι δίῳ .

22.321 εἰσορόων χρόα καλὸν . ὅπῃ είξειε μάλιστα·

22.322 τοῦ δε καὶ ἄλλο . τόσον μὲν ἔχε χρόα χάλκεα τεύχη .1

22.323 καλὰ , τὰ Πατρόκλοιο βίην ἐνάριξε κατακτὰς .

22.324 φαίνετο δ’ ᾗ κληῗδες ἀπ’ ὤμων . αὐχέν’ ἔχουσι1

22.325 λαυκανίην· ἵνα τε ψυχῆς ὤκιστος ὄλεθρος·1

22.326 τῇ ῥ’ ἐπι οἷ , μεμαῶτ’ ἔλασ’ ἔγχεϊ δῖος Ἀχιλλεύς ·

22.327 ἀντικρὺ δ’ ἁπαλοῖο δι’ αὐχένος ἤλυθ’ ἀκωκή .

22.328 οὐδ’ άρ’ ἂπ’ ἀσφάραγον μελίη τάμε χαλκοβάρεια .1

22.329 ὄφρα τί μιν προτιείποι ἀμειβόμενος ἐπέεσσιν·1

22.330 ἤριπε δ’ ἐν κονίῃς’ . ὃ δ’ ἐπεύξατο δῖος Ἀχιλλεύς ·

22.331 Ἕκτορ . ἀτάρ που ἔφης Πατροκλῆ ‘ ἐξεναρίζων .

22.332 σῶς . ἔσσεσθ’ , ἐμὲ δ’ οὐδὲν οπίζεο νόσφιν ἐόντα .1

22.333 νήπιε· τοῖο δ’ ἄνευθεν ἀοσσητὴρ , μέγ’ ἀμείνων

22.334 νηυσὶν ἐπὶ γλαφυρῇσιν ἐγὼ μετ’ όπισθε λελείμμην .

Scholia text

msA, 22.74, commenting on 22.322 τοῦ δὲ καὶ ἄλλο τόσον· ὅτι οὕτως εἴωθε λέγειν  ἄλλο τόσον .  ἐπειδὰν ἀπολείπῃ τί τοῦ ὄλου μικρὸν τέλος , οἱ δή τοι τόσον μὲν ἔχον τέλος · καὶ ἐνθάδε οὖν τὸ μὲν ἄλλος σῶμα καθώπλιστο γυμνὸν δὲ μόνον διεφαίνετο ἀπο τῶν ώμων ἐπι τὸν αὐχένα ⁑

msA, 22.75, commenting on 22.324 φαίνετο δ’ ᾗ κληῗδες . ἔν τισι τῶν ὑπομνημάτων φαῖνεν δὲ κληῗδες ἵν’ ᾖ ἐπι τῶν τευχέων τὰ τεύχῃ οὐκ εκάλυπτε τὴν λαυκανίην . ἀλλ εποίει φαίνεσθαι ⁑

msA, 22.76, commenting on 22.329 ὄφρα τί μιν προτιειποι . ἀθετεῖται ὅτι γελοῖος , εἰ ἡ μελία ἐπετήδευσεν μὴ ἀποτεμεῖν τὸν ἀσφάραγον ἵνα προσφωνήσῃ τὸν Ἀχιλλέα · ἀπολογούμενοι δε φασιν ὅτι τὸ ἐκ τύχης συμβεβηκὸς αἰτιατικῶς ἐξενήνοχεν . δια τὸ ὅμοιον ἀθετεῖται κἀκεῖνο . εὖθ’ ὅ δεδειπνήκει· ὁ δὲ παύσατο θεῖος ἀοιδός ⁑

msA, 22.77, commenting on 22.342 σῶμα δὲ οἴκαδ’ ἐμὸν οτ καὶ οἱ ἐπι τῆς ἰδίας πατρίδος τελευτῶντες δια πυρὸς ἐθάπτοντο ⁑

msA, 22.78, commenting on 22.343 Τρῶες καὶ τρώων άλοχοι οτ αντ τοῦ λέχειν ποιήσωτε

msAil, 22.35, commenting on 22.310@ἀμαλήν ἁπαλήν τρυφεράν

msAil, 22.36, commenting on 22.328@ἀσφάραγον τὴν φάρυγγα·

msAil, 22.37, commenting on 22.332@οπίζεο ὑφορω

msAim, 22.31, commenting on 22.325 τοῦ λαιμοῦ

msAint, 22.25, commenting on 22.315 αἱ πλείους δεῖναι δὲ