Manuscript msA, page 321r

Manuscript msA, page 321r

prev: 320v

next: 321v

Iliad text

24.505 ἔτλην δ’ οἷ’ οὔ πώ τις ἐπιχθόνιος βροτὸς ἄλλος ,

24.506 ἀνδρὸς παιδοφόνοιο ποτὶ στόμα χεῖρ’ ὀρέγεσθαι·

24.507 ὣς φάτο ; τῷ δ’ ἄρα πατρὸς ὑφ’ ΐμερον ὦρσε γόοιο :

24.508 ἁψάμενος δ’ ἄρα χειρὸς ἀπώσατο ἦκα γέροντα·

24.509 τὼ δὲ μνησαμένω , ὃ μὲν Ἕκτορος ἀνδροφόνοιο .

24.510 κλαῖ’ ἁδινὰ , προπάροιθε ποδῶν Ἀχιλῆος ἐλυσθείς·

24.511 αὐτὰρ Ἀχιλλεὺς κλαῖεν , ἑὸν πατέρ’ . ἄλλοτε δ’ αὖτε

24.512 Πάτροκλον · τῶν δὲ στοναχὴ , κατα δώματ’ ὀρώρει·1

24.513 αὐτὰρ ἐπεί ῥα γόοιο τετάρπετο δῖος Ἀχιλλεὺς .

24.514 καί οἱ ἀπὸ πραπίδων ἦλθ’ ΐμερος ἠδ’ ἀπο γυίων .

24.515 αὐτίκ’ ἀπὸ θρόνου ὦρτο . γέροντα δὲ χειρὸς ἀνίστη .

24.516 οἰκτείρων πολιόν τε κάρη . πολιόν τε γένειον·

24.517 καί μιν φωνήσας ἔπεα πτερόεντα προσηύδα·

24.518 ἆ δεὶλ’ε . ῆ δῆ πολλὰ κὰκ’ ἄνσχεο σὸν κατα θυμόν·1, 2

24.519 πῶς ἔτλης ἐπὶ νῆας Ἀχαιῶν ἐλθέμεν οἶος

24.520 ἀνδρὸς ἐς ὀφθαλμοὺς , ὅς τοι πολέας τε καὶ ἐσθλοὺς

24.521 υἱέας ἐξενάριξα· σιδήρειον νύ τοι ῆτορ·

24.522 ἂλλ’ ἄγε δὴ , κατ ὰρ , έζευ ἐπὶ θρόνου· ἄλγεα δ’ ἔμπης1

24.523 ἐν θυμῷ κατακεῖσθαι ἐάσομεν ἀχνύμενοί περ·

24.524 οὐ γάρ τις πρῆξις πέλεται κρυεροῖο γόοιο·1

24.525 ὡς γὰρ ἐπεκλώσαντο θεοὶ δειλοῖσι βροτοῖσι .1

24.526 ζώειν ἀχνυμένοις· αὐτοὶ δέ τ’ ἀκηδέες εἰσί·

24.527 δοιοὶ γάρ τε πίθοι κατακείαται ἐν Διὸς οὔδει1

24.528 δώρων οἷα δίδωσι· κακῶν , ἕτερος δὲ εάων·1

24.529 ᾧ μέν κ’ ἀμμίξᾱς δῴῃ Ζεὺς τερπικέραυνος .

Scholia text

msA, 24.66, commenting on 24.512 πάτροκλον τῶν δὲ στοναχὴ , ὅτι καταχρηστικῶς τὰς σκηνὰς οὕτως εἶπεν Ζηνόδοτος δὲ στεναχὴ δια τοῦ ε γράφει ἐκπίπτει δὲ τὰ δια τοῦ ε ῥήματα ἐν τοῖς ὀνόμασιν εἰς τὸ ὀ λέγω λόγος · μένω μονή , οὕτως στενάξαι στοναχή ⁑

msA, 24.67, commenting on 24.513-24.514 καί οι ἀπο πραπίδων· ἀθετεῖται προείρηται γὰρ ϊκανῶς δια τοῦ αὐτὰρ ἐπεί ῥα γόοιο καὶ ἀκύρως τέθειται τὸ γυίων · οὐ γὰρ οὕτως λέγει πάντα τὰ μέλη ἀλλὰ μόνον τὰς χείρας καὶ τοὺς πόδας ⁑

msA, 24.68, commenting on 24.522 ἀλλ άγε δὴ , ὅτι τὸ ἁπλοῦν ἐστιν έζευ τούτῳ δὲ ἀνάλογον τὸ σύνθετον κατ αρ έζευ οὐχὶ ΐζευ · καὶ ὅτι τὸ ἔμπης ἀντι τοῦ όμως εσθ’ ότε δὲ ἀντι τοῦ ὁμοίως ἔμπης ἀντι τοῦ ὁμως εσθ’ ότε δὲ ἀντι τοῦ ομοίως ἔμπης μοι δοκέει δαΐδων σέλας ⁑

msA, 24.69, commenting on 24.527 δοιοὶ γάρ τε πίθοι ὅτι ἐντεῦθεν Ἡσιόδῳ τὸ περι τοῦ πίθου μύθευμα . καὶ ὅτι δύο τοὺς πάντας λέγει πίθους τινὲς δὲ τῶν νωτέρων ἕνα μὲν τῶν ἀγαθῶν δύο δὲ τῶν κακῶν ἐδέξαντο· εἰς παραμυθίαν τοῦ Πριαμου ὁ ποιητ εἰσήγαγε τὸν Αχι λέγοντα ταυτα ἐπει δὴ μόνων ἀγαθῶν δωρητικοὺς ἐπίσταται Ὅμρ τοὺς θεοὺς λέγων θεοὶ δοτῆρες ἐάων ἴ̈διον γὰρ θεῶν δῶρον τὸ αγαθόν· ζητοῦσι δὲ τινὲς ἀπο τούτων τῶν επῶν πῶς ἐνταυθ μὲν ὁ ποιητής φησὶν ἐπισπᾶσθαι τὰ κακὰ ἄνους οἱ δὲ καὶ αὐτοί σφησὶν ἀτασθαλίῃσιν ὑπερ μόρον ἄληε ἔχουσιν · ῥητέον οὖν ὅτι ἐνταυθα Ἀχιλλεὺς ἐστιν ὁ λεγών ἔκ θεῶν εῖναι τὰ κακὰ ἀγνοῶν τὴν ἀλήθειαν ἐν δε τῇ Ζεὺς ὡς σαφῶς ἐπιστάμενος λέγει τὴν ἀλήθειαν· λύεται οὖν τὸ ζήτημα προσώπῳ ⁑

msA, 24.70, commenting on 24.528 δώρων οἷα δίδωσι : ὅτι τὸ ἑάων ἀντι τοῦ ἀγαθῶν · καὶ τὸ υἱος εῆος ἀγαθοῦ , δια δὲ ἄγνοιαν ὁ Ζηνόδοτος γράφει εοῖο . καὶ ὅτι τὸ έτερος ἐπι δύο . ἕως δε τοῦ δίδωσι βούλονται στίζειν ἵνα μὴ δύο πίθοι ὦσι κακῶν καὶ εἰς ἀγαθῶν , ὥσπερ καὶ ὁ Πίνδαρος ἐξεδέξατο· φησὶ γοῦν ἐν παρ έσλον πήματα σὺν δύο δαίονται βροτοῖς ἀθάνατοι · ἐχρῆν δὲ τὸ ἐπιμεριζόμενον μὴ οὕτως ἐπενεχθῆναι κακῶν ἕτερος δὲ εάων . ἀλλ ὁ μεν ἔτερος κακῶν ὁ δὲ ἕτερος ἀγαθῶν ⁑

msA, 24.71, commenting on 24.525 ἐπεκλώσαντο : εἰμαρμένον ἐποίησαν ἐπεμοίρησαν ἀπο μιᾶς Μοίρας είρηται τῆς Κλωθοῦς · τρεῖς μὲν γὰρ παραδίδονται Μοῖραι· Κλωθώ · Λαχεσις · Ἄτροπος ⁑

msAil, 24.17, commenting on 24.518@ἄνσχεο ἀνέσχου

msAim, 24.28, commenting on 24.524 οὐ γάρ τίς τ’ άνυσις ἐν άλλω ⁑

msAint, 24.8, commenting on 24.518 ουτ Αριστ κάκ’ άνσχεο ⁑